Eco2 Diving

I arrived knowing almost nothing about coral restoration and, as a history teacher, I initially found myself asking more questions about Mikindani's past than its reefs. That quickly changed. Learning to dive opened up an entirely new part of the place I was visiting, and working on the nurseries gave those dives a purpose. I loved the contrast between spending the morning underwater and then talking with people or exploring the town afterwards. There were plenty of moments when I looked completely incompetent during my dive training, which kept everyone entertained, but that was part of the experience. By the end, I felt I hadn't simply participated in a conservation program; I had discovered Mikindani from two completely different perspectives.

Because I work in renewable energy, I was already interested in environmental projects before coming to Mikindani. What appealed to me most was the practical, experimental nature of the restoration work. You can have a good idea on paper, but the reef eventually decides whether it works. I enjoyed discussing different methods, observing their limitations and thinking about how they might be improved. I stayed long enough to return several times to work carried out earlier in my visit, and even seeing small changes was extremely rewarding. Conservation here isn't theoretical — you're constantly learning from what actually happens underwater.

It seems slightly ridiculous now, but I chose a marine conservation program despite being genuinely nervous about deep water. I wanted to challenge myself, although during my first ocean dive I questioned that decision! I couldn't descend at first and needed time at the surface to calm down. Nobody rushed me, and eventually I went down metre by metre. A week later, I found myself calmly working on a coral nursery and suddenly realised how far I had progressed. I came because I cared about environmental issues, but the experience became much more personal than I expected. Understanding coral restoration was fascinating, but learning that fear doesn't necessarily have to stop me from doing something is probably the lesson I will remember longest.

Ik had al veel gereisd voordat ik naar Tanzania kwam, maar ik had nog nooit deelgenomen aan een natuurbeschermingsproject. Wat ik het leukst vond, was de afwisseling. De ene dag hield ik me bezig met duiken of het werken met koralen, en de volgende dag met activiteiten op het land. Als docent vond ik het vooral geweldig om tijd met kinderen door te brengen en te zien hoe milieueducatie een aanvulling kon zijn op het werk dat onder water werd gedaan. Mikindani zelf was ook een belangrijk onderdeel van mijn ervaring. Na een tijdje voelde ik me niet langer iemand die er alleen maar op doorreis was. Ik begon mensen te herkennen en raakte gewend aan het rustigere ritme van het stadje. De accommodatie en levensstijl waren vrij eenvoudig, maar juist dat vond ik prettig. Toen ik vertrok, had ik het gevoel dat ik een paar weken ergens echt had gewoond, in plaats van er alleen maar op bezoek te zijn geweest.

Je plongeais déjà depuis plusieurs années lorsque je suis arrivé, donc j'étais familier avec le concept de plonger. Ce qui a changé, c’est la raison pour laquelle je plongeais. Lors d’une plongée loisir classique, on regarde constamment autour de soi à la recherche du prochain animal intéressant ou d’un beau paysage. Ici, je pouvais passer la majeure partie d’une plongée à travailler avec précision sur une toute petite zone. Revenir sur les mêmes sites, reconnaître certaines colonies et observer l’évolution du travail effectué précédemment m’a permis de créer un lien avec le récif que je n’avais jamais ressenti en tant que touriste. Cela m’a également poussé à faire beaucoup plus attention à ma flottabilité et à mes mouvements sous l’eau. Les plongées n’étaient pas toujours reposantes — c’étaient des plongées de travail — mais je les ai trouvées beaucoup plus gratifiantes. Pour la première fois depuis des années, j’avais l’impression de redécouvrir complètement la plongée.